İbrahim Efendi (Mevlânâ Seyyid İbrahim)'in babası Muhammed Efendi, keramet sahibi, çok yüksek bir veli idi.
Rivayet edilir ki, ömrünün sonlarına doğru Seyyid Muhammed Efendi'nin gözleri zayıflayıp, görme duyusu kaybolmuştu.
Birgün, o zaman daha genç yaşta bulunan oğlu Seyyid İbrahim ile beraber otururlarken, birden oğluna hitaben;
-Ey gözümün nuru evladım, başını açma.
Çünkü hava soğuktur, üşürsün, dedi.
O da çok hayret edip;
-Babacığım, sen göremezdin, benim başımın açık olduğunu nasıl bildin? diye merakla sorunca, babası şöyle cevap verdi:
-Evladım, seni görmek arzum o kadar şiddetlendi ki, gözümü açıp seni bana göstermesi için, canı gönülden Allah'a dua ettim.
O da bu duamı kabul edip, seni bana gösterdi.
Şimdi yine gözüm perdelidir, kapalıdır, göremiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder