Beklenen Millet!

Üsküp'te yaşadığım bir hadise:

 
Yunus Emre Enstitüleri, bir konferans için beni davet etmişti.
Oradaki kardeşlerimizin yoğun ilgi gösterdikleri salonda konuşurken dedemin damdan bakma hikâyesini anlattım. 
Önde bir kardeşimiz bir anda hüngür hüngür ağlamaya başladı. 
Bunun üzerine konuşmaya ara verdik.
Durumu düzeldiğinde salondaki yerimizi aldık. 
Kardeşimiz sahneye çıktı ve; "Hocam neden ağladığımı anlatayım," dedi ve mikrofonu alıp konuşmaya başladı:

Bir manyak fotoğraf çekiyor!

Bir gün tem otoyolunun Fatih Sultan Mehmet Köprüsü yönünde arabamla seyir halinde iken bir toprak parçası üzerinde açmış çok sayıda pembe çiçekler gördüm. 
Osman Karadeniz bana; "Hocam bulduğunuz her şeyi çekin, çekmekten korkmayın. 
Fotoğrafı öğrendikten sonra zaten her şeyi çekmeyeceksiniz!" dediği için arabamı uygun bir yere çektim ve arabadan indim. 

Ezber Sınav

Meslek derslerinden alındığımız imtihanlar büyük ölçüde tamamlandı. 
Sınav sonuçları açıklanan tüm imtihanlardan 9-10 almışım. 
Tamam artık, Kur'an okumadan da dokuz veya on alabilirsem il kadrosuna giderim diye düşünüyorum. 
En son Kur'an-ı Kerim sınavına gireceğim. 
Aldılar beni içeriye.
Karşımda imtihan heyeti var. 
Heyet başkanı sordu:
-Hafız mısın delikanlı?
-Değilim, dedim.
-Peki ezberin nasıl?
-Fena değildir efendim, pek çok sûreyi ezberden okuyabiliyorum.
-Kaç sûre?
-Yirmiye yakın.
-Nebe Sûresi'nin ikinci sayfası ezberinde mi?
-Ezberimde efendim.
-Oku dinleyelim.

Gençlerimize sesleniyorum: Osmanlıcayı öğrenin...

Benim köyüm ücra bir dağ köyü. 
Pinaduz Baba'nın köyü. 
Yeni ismi Dikili. 
Orada Fuzuli'den, Baki'den, Nedim'den, Nef'i'den şiirler okunuyorsa, kimse kalkıp Divan Edebiyatı'nı saray edebiyatı, yüksek zümre edebiyatı olarak yaftalayamaz. 
Bu büyük bir haksızlıktır ve Batılılaşma sürecinde Türkiye'yi kültürel olarak değiştirip Batı'ya endeksleme çabasının boş bir gayretinden başka bir şey değildir. 
Çünkü bu çabayı gösterenler, köyde o gazelleri dinlememe ve ezberlememe mâni olamadılar.