Seyyid İbrahim (Mevlânâ Seyyid İbrahim)'in babası Sadrüddin Muhammed bin Hüseyin, birgün Şehzade Bâyezîd Han ile sohbet ederlerken, bir ara ona, ava çıkmak hususunda aşırı davranmamasını, hatta ava hiç çıkmamasını tavsiye etmişti.
Bâyezîd Han bu söze uyarak birkaç gün ava gitmedi ise de, yine bir gün av için hazırlanıp, avlanma yerine gitti.
Av esnasında Şehzade'nin hizmetçileri ve maiyetindekiler, buldukları av hayvanını onun bulunduğu tarafa doğru sürerlerdi.
Böylece o da, önüne gelen avı kolayca avlayıverirdi.
Bu avda da, güzel bir ceylanı Şehzade'nin bulunduğu yere sürdüler.
Şehzade tam okunu atıp ceylanı avlayacaktı ki, birden vazgeçti.
Onu vurmadı.
Şehzade'nin bu hali orada bulunanları hayrette bıraktı.
Bu garib halin sebebi kendisinden sual edildiğinde, şöyle cevap verdi:
-Tam ceylanı avlayacağım esnada gördüm ki, babam (yani Muhammed bin Hüseyin) güzel bir ceylanın sırtına binmiş bana doğru geliyor ve; "Ben seni avdan men etmemiş miydim?" diyordu.
Onun bu sözü bana çok tesir etti.
Ben o korku ile avlanmaktan vazgeçtim.
*Allah'ın Veli Kulları EVLİYALAR, Hikmet Koray, 2013, s.248, 249.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder