Hz.Şuayb zamanında biri diyordu: "Allah benim çok ayıplarımı gördü.
Benim nice günahımı ve suçumu gördü. Allah, keremiyle beni mes'ûl tutmaz."
Yüce Allah, Şuayb'ın kulağına cevap olarak gayp yoluyla açıkça buyurdu:
Bir eşek hızlı adımla balçığa düşse, kalkma niyetiyle her an hareket eder.
Kalmak için o yeri düzeltmez; o, o yerin yaşamak için olmadığını bilir.
Senin hissin, eşeğin hissinden daha aşağı mıdır ki, gönlün bu çamurlardan sıçramaz?
O bey, şeyhin emrinin yerine getirilişini görünce balığın gelişinden kendisinde bir vecd hâli oluştu.
Dedi: "Âh; balık şeyhlerden haberdar; dergâhın lanetlisi bedene yuh olsun.
Balıklar şeyhten haberdar, bizse uzağız; biz bu devletten bahtsızız, onlarsa bahtlı."
Aziz Allah, hiç kimseye ihtiyacı olmadan hiçbir şey bağışlamaz.
Ålemin yeryüzüne ihtiyacı olmasaydı, âlemlerin Rabbi hiç yaratmazdı.
Bu salınan yeryüzü dağa muhtaç olmasaydı, haşmetli dağ yaratmazdı.
Bir bedevi bir deveye yemle dolu iki iri çuval yüklemişti.
O, her iki çuvalın üzerine oturmuştu. Bir söz atan kişi, ona soru sordu.
Vatanını sordu ve onu konuşturdu; bu soru soruşta birçok inciler deldi.
Silahlı ve çok heybetli bir süvari, soylu bir atın üzerinde ormanda gidiyordu.
Tesadüfen bir okçu onu gördü, sonra korkusundan yayını çekti,
Ok atmak için. Atlı ona seslendi: "Bedenim iriyse de, ben zayıfım.
Edhem oğlu İbrahim ile ilgili anlatılmıştır: O, bir yoldan -varıp- deniz kıyısında oturdu.
O can sultanı hırkasını dikiyordu; ansızın bir bey oraya geldi.
O bey, şeyhin adamlarındandı; şeyhi tanıdı, hemen secde etti.
Anlatılır ki: O Muaviye köşkte bir köşede uyumuştu.
Köşkün kapısı içeriden kapalıydı. Çünkü halkın ziyaretlerinden yorgundu.
Ansızın bir adam onu uyandırdı; gözünü açınca adam gizlendi.
-Şeytan- dedi: "Namaz vakti sona erdi; çabucak camiye koşmak gerekir.
Mustafa mana incisi deldiğinde, "Vakit geçmeden önce itaatlerde acele ediniz" dedi."
