Hacı Veyiszâde'nin Evliyaullah'a Karşı Tavrı

Hasan Hüseyin Varol Hoca, Hacı Veyiszâde'yi anlatıyor : 

Hacı Veyiszâde Hoca Efendi'nin Evliyaullah'a karşı saygısı sonsuzdu.

Konya'nın vaizlerinden bir zat vardı. 
Şimdi vefat etti, ismi mevzubahis değil. 
Bu zatın tasavvufa karşı bir hali vardı. 
Onun bir konuşması Hoca Efendi'ye intikal etmiş, Evliyaullah'ın aleyhinde konuştu diye.
Bir hafız merasiminde, Kapı Camii'nde o zat da vardı.
Hoca Efendi mihrapta bir konuşma yaptı. 
Yarım saat kadar bir konuşma... 
Ve orada Ricâlullahın, Evliyaullah'ın hallerinden bahsederken cemaat eridi adeta.

Sen ne bilirsin Allah'ın delisi!

Lâdikli Âşık Ahmed Ağa'nın torunu Ahmed Elma anlatıyor:

Dedemin evliya olan bir arkadaşı anlatmış.... 

Demiş ki:

-Eskiden sizin köyde halk tarafından meczup diye bilinen maneviyat sahibi birisi varmış. 
Bu zât-ı muhteremle köyünüzün hocası bir gün akşam yemeğinde bir araya gelmişler. 
Ev sahibi tarafından yemekler getirildiği zaman, meczup adam:
-Hocam, evvela namazımızı kılalım, sonra yemeğimizi yiyelim; yemeği namaza tercih etmeyelim, demiş. 
Hoca Efendi de:
-Sen ne bilirsin Allah'ın delisi, yemeğimizi yiyelim, sonra namazımızı kılarız, demiş. 

Güzel Ahlâkın Alâmetleri

        Yûsuf Bin Esbât Hazretlerine göre Güzel Ahlâkın Alametleri şunlardır:

1. Arkadaşının söylediğine itiraz etmeyip, kabul etmek. 
2. Kendine ve herkese ve hatta her mahluka karşı merhametli ve insaflı olmak.
3. Kimsenin aybını araştırmamak. 

Sen ne yapıyorsun, bu validir!

Selmân-ı Fârisî Medayin'de vali iken Şam'dan bir kimse geldi. 
Yanında bir çuval incir vardı. 
Selmân-ı Fârisî'yi tek bir hırka ile görünce işçi zannetti. 
-Gel şunu taşı, dedi. 

Fethullah-ı Verkanisi Hazretleri

Fethullah-ı Verkanisi Hazretleri, 19.asırda Anadolu'da yetişen evliyadan biridir.
İsmi, Fethullah'tır. 
Verkanisi diye de meşhur olmuştur. 
Babası Şeyh Musa el-Mardini'dir. 
Siirt'in Minar nahiyesine bağlı Verkanis köyünde doğdu. 
Doğum tarihi bilinmemektedir. 
1899 senesinde Bitlis'te vefat etti. 
Kabri Bitlis vilayet merkezindeki türbesindedir.

Hay sahtekâr, biz hür değiliz ki!

Hacı Veyiszâde'nin oğlu Hafız Mehmet Kurucu Hoca anlatıyor:

Babam nükte yapmayı severdi.
Çok yerinde nükte yapardı hem de...
Ömer Bey vardı, Türbede memurdu. 
Bizim mahallede komşu. 
Çok muzip bir adamdı.

O kadın evvelâ kocasından izin alsın!

Lâdikli Âşık Ahmed Ağa'nın torunu Ahmed Elma anlatıyor:

Bir gün tesettürlü bir kadın, ninemin yanına gelerek, bir problemi olduğunu ve bunu dedemle konuşmak istediğini ağlamaklı bir şekilde söyleyerek görüşmek için destur ister. 
Ninem hemen dedemin yanına gelerek:
-Bir kadın geldi, devamlı ağlıyor! 
Galiba bir derdi var. 
Sana soracağı bir tek sorusu varmış; onu sana soracak, cevabını alır almaz memleketine dönecekmiş.
Çok uzaktan gelmiş, ne olur kabul et! demiş.

Şu tuzun yanında biraz da sater olsaydı!

Ebu Vail diyor ki:

Bir arkadaşımla Selmân-ı Fârisî'nin ziyaretine gittim. 
Bize bir miktar arpa ekmeği ile biraz da tuz getirdi. 
Arkadaşım "Şu tuzun yanında biraz da sater (kekik gibi bir ot) olsaydı" dedi. 

Suda Islanmayan Kitaplar

Hz.Mevlânâ bir gün havuz kenarındaydı. 
Yanında kitaplar vardı.
Şems-i Tebrizî Hazretleri gelip kitapları sordu ve hepsini suya attı. 
Kitapların suya atılması üzerine, Hz.Mevlânâ:
-Âh, babamın bulunmaz yazıları gitti, diyerek çok üzüldü.

Kendi işini kendi görürdü.

Selmân-ı Fârisî, gayet az yerdi. 
Bir sofrada kendisine daha ziyade yemesi için ısrar edilince, Peygamber Efendimiz'in kendisine; "İnsanların ahirette çok açlık çekecek olanları, dünyada doyuncaya kadar yemek yiyenlerdir" buyurduğunu haber verdi. 

Ekmek bıçağıyla, sırımlı tüfekle başa çıkılmaz bu hükümetle!

Hacı Veyiszâde'nin Talebesi Şükrü Bağrıaçık Hoca anlatıyor:

Allah ğani gani rahmet eylesin, 
Hacı Veyiszâde'nin kardeşi, Ali Ulvi Kurucu'nun babası İbrahim Efendi çok gayretliydi. 
Hatta o cumhuriyetin inkılapları zamanında, abisine, yani Hacı Veyiszâde Hocamıza: 
-Abi, ne durun böğle Allah aşkına? deyince, Hacı Veyiszáde Hocamız: 

Rical-i Gayb'dan birini gördün mü?

Hacı Veyiszâde'nin yeğeni Ali Ulvi Kurucu anlatıyor:

Lâdikli Ahmed Ağa, 1969 yılında Medine-i Münevvere'ye gelmişti. 
Kendisini sabah kahvaltısına davet etmiştim. 
Geldi. 
Kahvaltı ettik. 
Bazı Konyalılar da vardı. 
Kahvaltıdan sonra, ben bir abdest tazeleyeyim, dedi ve abdest aldı:
-Harem-i Şerifte bazı Pakistanlılara sözüm var, onlarla görüşeceğim. 
Bana Harem-i Şerif'i gösteriver, kendim giderim, dedi.

Demek sen bizi imtihan edersin!

Ahmed Ziyâeddin Gümüşhanevî Hazretleri bir talebesinin evine misafir olmuştu. 
Bu sırada birisi bir sepet taze üzüm getirdi ve ev sahibine;
-Bunlar kendi mahsülümdür ve helaldir. 
Kendi ellerimle topladım. 
Ziyaeddin Efendi Hazretlerine mahsus bir meyvedir, dedi. 

Ruslar ilerleyemeyecek, Harput'u terk etmeyin!

Seyyid Ahmed Çapakçuri, (1830-1921) Harput'ta olmadığı esnada yerine Hafız Tevfik Efendi vekalet etti. 
Bu sırada 93 Harbi devam ediyordu. 
Rus orduları Bingöl'e yaklaşmıştı. 
Harput'un ileri gelenleri Hafız Tevfik Efendi'ye gelerek;
-Efendim düşman kapımıza dayandı, ne yapalım?
Cepheye mi gidelim, yoksa bu diyarı terk mi edelim? diye sordular.

Benim sözlerim size değil ama şu taşa tesir etti!

Lütfullah Efendi bir Cumâ günü Tire'deki Zinciriye Câmii'nde müslümanlara vâz ve nasîhatte bulunuyordu. 

Fakat insanlar gâfil oldukları için onun vâzından fazla istifâde edemediler. 
Kürsünün önünde büyük bir taş vardı. 
Lütfullah Efendi cemâate; "Benim sözlerim size tesir etmedi. Fakat şu taşa tesir etti." buyurdu.