Talebelerinden biri;
"Hocamız acaba neden birkaç kişiden başka kimseye selâm vermiyor" diye merak edip kendisine sorunca, Berdeî Hazretleri eliyle bu talebenin gözlerini sıvazladı.
Hz.Şuayb zamanında biri diyordu: "Allah benim çok ayıplarımı gördü.
Benim nice günahımı ve suçumu gördü. Allah, keremiyle beni mes'ûl tutmaz."
Yüce Allah, Şuayb'ın kulağına cevap olarak gayp yoluyla açıkça buyurdu:
Bir eşek hızlı adımla balçığa düşse, kalkma niyetiyle her an hareket eder.
Kalmak için o yeri düzeltmez; o, o yerin yaşamak için olmadığını bilir.
Senin hissin, eşeğin hissinden daha aşağı mıdır ki, gönlün bu çamurlardan sıçramaz?
O bey, şeyhin emrinin yerine getirilişini görünce balığın gelişinden kendisinde bir vecd hâli oluştu.
Dedi: "Âh; balık şeyhlerden haberdar; dergâhın lanetlisi bedene yuh olsun.
Balıklar şeyhten haberdar, bizse uzağız; biz bu devletten bahtsızız, onlarsa bahtlı."
Aziz Allah, hiç kimseye ihtiyacı olmadan hiçbir şey bağışlamaz.
Ålemin yeryüzüne ihtiyacı olmasaydı, âlemlerin Rabbi hiç yaratmazdı.
Bu salınan yeryüzü dağa muhtaç olmasaydı, haşmetli dağ yaratmazdı.
Bir bedevi bir deveye yemle dolu iki iri çuval yüklemişti.
O, her iki çuvalın üzerine oturmuştu. Bir söz atan kişi, ona soru sordu.
Vatanını sordu ve onu konuşturdu; bu soru soruşta birçok inciler deldi.
Silahlı ve çok heybetli bir süvari, soylu bir atın üzerinde ormanda gidiyordu.
Tesadüfen bir okçu onu gördü, sonra korkusundan yayını çekti,
Ok atmak için. Atlı ona seslendi: "Bedenim iriyse de, ben zayıfım.
Edhem oğlu İbrahim ile ilgili anlatılmıştır: O, bir yoldan -varıp- deniz kıyısında oturdu.
O can sultanı hırkasını dikiyordu; ansızın bir bey oraya geldi.
O bey, şeyhin adamlarındandı; şeyhi tanıdı, hemen secde etti.
Anlatılır ki: O Muaviye köşkte bir köşede uyumuştu.
Köşkün kapısı içeriden kapalıydı. Çünkü halkın ziyaretlerinden yorgundu.
Ansızın bir adam onu uyandırdı; gözünü açınca adam gizlendi.
-Şeytan- dedi: "Namaz vakti sona erdi; çabucak camiye koşmak gerekir.
Mustafa mana incisi deldiğinde, "Vakit geçmeden önce itaatlerde acele ediniz" dedi."
Zerreler nasıl sayılabilir; özellikle de aşkın, aklını aldığı kişi nasıl sayabilir?
Bahçenin yapraklarını sayıyorum; kekliğin, karganın seslerini sayıyorum.
Sayıya gelmez, ama ben imtihanda olanı doğru yola iletmek için sayıyorum.
Bir akıl, bir akılla birleşince kötü fiile ve kötü davranışa mâni olur.
Nefis başka bir nefisle arkadaş olunca, cüz'î/parça akıl âtıl ve işsiz olur.
Sen yalnızlıktan ümitsiz kalırsan, dostun himayesi altında bir güneş olursun.
Bir çocuk babasının tabutunun önünde inleyerek ağlıyor ve başını dövüyordu:
"Ey baba! Sonunda, seni toprağın altına koymak için nereye götürüyorlar?
Seni dar ve sıkıntı verici bir eve götürüyorlar; onda ne halı, ne de hasır var.
Ne geceleyin bir kandil, ne de gündüz ekmek; onda ne yemek kokusu, ne de izi var.
Kendi arkadaşıyla bir iş üzerinde kavga eden, ama kendisinin de bu işe müptela olduğundan haberi bulunmayan Hintlinin hikâyesi
Dört Hintli bir camiye girdiler; namaz için rükû ve secde ettiler.
Her biri bir niyetle tekbir alarak acizlik ve dert hâliyle namaza başladı.
Müezzin geldi. Birinin ağzından, "Ey müezzin! Ezan okudun mu? Vakit var mı?" diye bir söz çıktı.
Diğer bir Hintli niyazla, "Hey! Konuştun ve namazın bozuldu" dedi.
اَللَّهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِكَ مِنِ امْرَأَةٍ تُشَيِّبُنِي قَبْلَ الْمَشِيبِ
وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ وَلَدٍ يَكُونُ عَلَيَّ وَبَالاً
وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ مَالٍ يَكُونُ عَلَىَّ عَذَابًا
وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ صَاحِبِ خَدِيعَةٍ إِنْ رَأَى حَسَنَةً دَفَنَهَا وَإِنْ رَأَى سَيِّئَةً أَفْشَاهَا
Konya'da medfun enbiyâ ve evliyaları gösteren yazma eserlerde, Ali Gâv Medresesi'nin civarında bir Sahabi'nin medfun olduğu belirtilmektedir.
Akşemseddin, bilhassa bulaşıcı hastalıklarla ilgilendi.
Bu hastalıkların bir hastadan diğer bir insana nasıl geçebileceği üzerine araştırmalar yaptı.
Sonunda "Maddetü'l Hayat" adlı tıp kitabında belirttiği şu neticeye vardı:
Sabır ilacı hem gözün perdelerini yakar, hem göğsü ferahlatır.
Gönül aynası berrak ve temiz olunca, su ve toprağın dışında suretler görürsün.
-Muaviye dedi:- "Sen beni niçin uyandırdın? Ey sahtekâr! Sen uyanıklığın düşmanısın.
Haşhaş gibisin, hep uykumu getirirsin. Şarap gibisin, aklı ve bilgiyi götürürsün.
Çarmıha çaktım seni. Doğru söyle; doğruyu bilirim, hileler arama sen.
Benî İsrail zamanında salih bir kimsenin üç tane oğlu varmış.
Bir gün o zat ağır hastalanır ve artık hayatından ümid kesilince büyük oğlu, küçük kardeşlerini çağırır ve:
-Ey kardeşlerim, babamızın epeyce malı var.
Fakat bugün kendisinin hizmeti ise ağırdır.
Birgün İbn Sirin'e, bir kişi gelerek gördüğü rüyayı tabir ettirmek üzere der ki:
-Rüyamda yeni kalaylanmış bir tepsi gördüm.
İçerisinde taze haşlanmış yumurta dolu.
Ben bu yumurtaların soğuk olanlarını bırakıyor, sıcak taze haşlanmış olanlarının bazılarının kabuğunu soyup beyazını alıyor, bazısını bırakıyorum.
Mahmud (Ustaosmanoğlu) Efendi Hazretleri anlatıyor:
Akşam biraz Yavuz Sultan Selim Camii'nin imamıyla sohbet ettik de Yavuz Sultan Selim Han'ın birkaç kerametinden bahsettim.
Cihad eden, bedenine baskı yapan ve onu cezalandıran kimseye ne mutlu
Böylece o dünyanın azabından kurtulmak için kendine bu kulluk zahmetini yükler...
Refah Partisi Miletvekili Şeref Malkoç anlatıyor:
Nisan 1998'de Erbakan Hoca telefonda bana; "Ankara emniyetinden polisler beni almaya geldiler" dedi.
"Hocam nasıl olur, siz başbakansınız, evinizde 10 koruma var, Size bunu nasıl yaparlar?" deyince "Hemen gel" dedi.
Sokrates'in (M.Ö. 470-399) evlilik hayatının ne kadar zorluk ve sıkıntıyla dolu olduğu bilinen bir gerçektir.
Kendisine evlilik ile ilgili soru soran gençlere şöyle derdi:
Zabıta gece yarısı bir yere geldi; duvar dibinde bir sarhoş uyumuştu.
"Hey, sarhoş! Ne içtin? Söyle" dedi. -Sarhoş- "Testide olandan içtim" dedi.
-Zabıta- "Peki, açık söyle, testide ne var?" dedi. -Sarhoş- "İçtiğimden" dedi. -Zabıta-"Bu söz kapalı" dedi.
Bir köpek, mahallede kör bir dilenciye savaş aslanı gibi saldırdı.
Köpek dervişlere öfkeyle saldırır; -ama- ay, dervişlerin toprağını gözüne sürer.
Kōr, köpeğin sesi ve korkusundan aciz kaldı; kör köpeğe saygı göstermeye başladı:
"Ey av beyi ve ey av aslanı! El, senin elindir, benden elini çek."
Bir akıllı bir at üzerinde ilerlemekteydi; uyuyan birinin ağzına yılan girmekteydi.
Bu atlı bunu gördü; yılanı kaçırmak için koştu, fırsat bulamadı.
Aklının yardımı çok olduğu için uyuyana kuvvetlice bir kaç kalın sopa vurdu.
O sert sopanın acısı, onu atlıdan kaçar hâlde bir ağacın altına kadar götürdü.
Çürük elma çok dökülmüştü; -atlı- "Ey derde sarılan! Bunlardan ye" dedi.
Güzel şiirleri kadar iştahına da dikkat eden şair Ahmet Haşim (1884-1933) bir lokantada yemek yedikten sonra patronu çağırtarak:
-Lokantanızın üstün temizliğini tebrik ederim, dedi.
Şairler Sultanı diye maruf meşhur divan şâiri Mahmut Abdülbaki (Bâkî)'ye bir gün dostlan sordular:
-Dosta güven olmalı mıdır?
Bunun üzerine Baki şu karşılığı verdi:
Seyyid-i Ecel, bir gece Delkak'a dedi: "Aceleyle bir kahpeyi mi aldın sen?
Bunu bana söylemeliydin, iffetli birini sana eş yapardım."
Mustafa'nın -Allah'ın Selamı Üzerine Olsun- bir sahabeyi ziyaret etmesi ve hasta ziyaretinin faydasının açıklaması
Sahabeden bir zat hastalandı; o hastalığında iplik gibi oldu.
Mustafa ziyaret için ona geldi; zira onun huyu, tamamıyla lütuf ve keremdi.
Hasta ziyaretine gitmekte fayda vardır; onun faydası yine sana aittir.
İlk faydası şudur: Ola ki, o hasta şahıs bir kutup ve ulu bir padişahtır.
Zerreler nasıl sayılabilir; özellikle de aşkın, aklını aldığı kişi nasıl sayabilir?
Bahçenin yapraklarını sayıyorum; kekliğin, karganın seslerini sayıyorum.
Sayıya gelmez, ama ben imtihanda olanı doğru yola iletmek için sayıyorum.
Cihan Padişahı Kanuni Sultan Süleyman (1495-1566), çıktığı bir av partisinde şiddetli bir yağmura yakalanır.
Bunun arkasından başlayan soğuk rüzgar üzerine Padişah ve beraberindekiler bir köy evine sığınıp köylünün yaktığı ateş etrafına toplanırlar.
Sultan Süleyman, keyifle ilave eder:
-Şu yaktığın ateş bin altın eder.
Hasta tabibe düşman olursa ve çocuk öğretmene düşmanlık yaparsa,
Gerçekte kendi canlarının yol kesicileridirler; kendi akıl ve canlarının yolunu kesmişlerdir.
Çamaşırcı güneşe öfkelenirse, balık suya öfkelenirse,
Sen birine bak, kimin ziyanı olur? Sonuçta kim, bununla bahtsız olur?
Hak, seni çirkin yüzlü yaratırsa sakın, hem çirkin yüzlü ve hem de çirkin huylu olma.
Seyyid İbrahim (Mevlânâ Seyyid İbrahim)'in babası Sadrüddin Muhammed bin Hüseyin, birgün Şehzade Bâyezîd Han ile sohbet ederlerken, bir ara ona, ava çıkmak hususunda aşırı davranmamasını, hatta ava hiç çıkmamasını tavsiye etmişti.
Bâyezîd Han bu söze uyarak birkaç gün ava gitmedi ise de, yine bir gün av için hazırlanıp, avlanma yerine gitti.
Av esnasında Şehzade'nin hizmetçileri ve maiyetindekiler, buldukları av hayvanını onun bulunduğu tarafa doğru sürerlerdi.
Letafetin sudan olmadığını bil; bağışlayıcı yaratıcının bağışından başka bir şey değildir.
Havayı ve ateşi aşağılık yaparsa ve dikeni gülden ileri geçirirse,
Hüküm verendir ve Allah dilediğini yapar, o derdin kendisinden deva oluşturur.
Yeryüzünü ve suyu yüceltirse, gökyüzünün yolunu ayakla yürünmüş yapar.
Öyleyse, "Dilediğini aziz eder" kesin oldu; topraktan olana, "Kanatlarını aç" dedi.
Ateşten olana dedi: "Git, iblis ol; aldatmanla toprağın yedinci kat altına gir.
Toprak Âdemoğlu! Sen Süha yıldızının üzerine git. Ey ateşten iblis! Toprağa kadar git.
Amerikalı meşhur yazar Ernest Hemingway, bir davette çok sıkıldığından bir köşeye çekilmişti.
Yazarın konuşmalardan ve davetlilerden sıkıldığını tahmin eden bir hanım onun yanına giderek:
-Ah, Mr. Hemingway! Burada sizden başka konuşulacak kimse yok, demiş.
Zafer destekçisi Allah olmayan kişiye kedi, aslan görünürse vay haline!
Sonunda pişmanlığın olmaması için işlerde danışmak vaciptir.
Ümmet, "Kime danışalım?" dedi. Peygamberler "Önder akla" dedi.
Bir gün bir dânişmend, kâdı yardımcısı gelerek Lütfullah Efendiye intisab edip talebe oldu.
Zâhiren onun üstünlüğünü kabûl ettiği halde, içinden kerâmet sâhibi olduğunu kabullenmedi.
Bir gece yarısından sonra Lütfullah Efendi dânişmendin odasının kapısını vurdu ve;
"Kalk abdest al, mescide gidelim" buyurdu.
Dânişmend kalkıp abdest aldı ve Lütfullah Efendiyi tâkib ederek mescide vardı.
Lütfullah Efendi bir köşede namaza durdu.
Dânişmend de bir kenarda namaz kılmaya başladı.
Kıymetli Kardeşlerim!
Böyle dehşetli bir asırda insanın en büyük mes'elesi; İmanı kurtarmak veya kaybetmek davasıdır...
Yüce Allah'ın Musa'ya -Allah'ın selamı üzerine olsun-"Niçin benim ziyaretime gelmedin?" diye vahyetmesi
Hak'tan Musa'ya şu ikaz geldi: "Ey, yakasından ayın doğuşunu gören sen!
Seni, ilahî nurla aydınlatan yaptım. Ben Hakk'ım. Hastalandım, gelmedin?"
-Musa- dedi: "Ey her şeyden üstün Allah'ım! Sen ziyandan paksın; bu ne gizli söz? Bunu açıkla, ey Rabbim!"
Allah'ın kendisine yüz adamlık akıl verdiği Belkıs'a, yüz defa rahmet olsun.
Bir hüdhüd, Süleyman'dan birkaç söz açıklamalı mektup ve nişan getirdi.
O, o muhtevalı sözleri okudu; -Belkıs- elçiye küçük görme gözüyle bakmadı.
Cismini hüdhüd, canını Anka gördü; duygusunu köpük, gönlünü deniz gördü.
Akıl, bu iki renkli tılsımlardan dolayı Muhammed'in Ebû Cehillerle savaşta olması gibi
hisle savaştadır.
Lütfullah Efendi (El-Evvel), 15.asırda Anadolu'da yetişen velilerindendir.
Emir Sultan Hazretlerinin üçüncü halifesidir.
Fakih Abdullah Efendi isminde bir zatın oğludur.
Doğum tarihi bilinmemektedir.
Karaman'da doğdu.
1488 senesinde Bursa'da vefat etti.
Kıskançlıktan Mısırlı Yusuf'a ne oldu? Bu haset, pusuda iri bir kurttur.
Şüphesiz sabırlı Yakub'un, bu kurttan dolayı daima Yusuf için korku ve endişesi vardı.
Görünen kurt, Yusuf'un çevresinde bizzat dolaşmadı; bu kıskançlık, işte kurtları geçmişti.
Bu kurt yaraladı; kardeşleri özürle gelip zekice dediler: "Biz yarışmak için gittik."
Yüz binlerce kurdun bu hilesi yoktur. Sonuçta bu kurt rüsva olur. Sabret.
Çünkü kıskançlar ceza gününde şüphesiz kurt suretinde toplanacak.
Bir padişah bir şeyhe söz arasında, "Benden bağış olarak bir şey iste" dedi.
-Şeyh- dedi: "Ey padişah! Bana böyle söylemekten utanmıyor musun? Bundan daha yukarı gel.
Benim iki kölem var ve onlar değersizdir; o ikisi, sana hâkim ve emredicidir."
İbrahim Efendi (Mevlânâ Seyyid İbrahim), 15 ve 16. asırlarda Anadolu'da yetişen İslam alimlerinden ve evliyanın büyüklerindendir.
İsmi, Mevlânâ Seyyid İbrahim bin Muhammed bin Hüseyin bin Ali el-Horasanî olup, Mevlânâ Seyyid İbrahim adı ile tanınır.
Ayrıca Emir Efendi diye de bilinir.
Babası Horasan diyarının ileri gelenlerinden Sadrüddin Muhammed isminde bir zat olup, Anadolu'ya gelerek, Amasya yakınında bulunan Yenice ismindeki köyde yerleşmişti.
O köyde bulunan büyük bir zaviyede talebe okuturdu.
İbrahim Efendi bu köyde dünyaya geldi.
Doğum tarihi bilinmemektedir.
Yahya Kemal Beyatlı, 5 Teşrinisâni 1337 (1921) tarihinde Dergâh Mecmuası'nda yayınladığı «Balkan'a Seyahat» adlı yazısında «Tarihçe-i Vak'a-i Zağra»dan şöyle bahsediyor:
وَدَاوُ۫دَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمَانِ فِي الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فٖيهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدٖينَۙ
(٧٨)
فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلاًّ اٰتَيْنَا حُكْماً وَعِلْماًؗ وَسَخَّرْنَا مَعَ دَاوُ۫دَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَؕ وَكُنَّا فَاعِلٖينَ
(٧٩)
Enbiya Sûresi 78 ve 79.Ayetler:
(78) Dâvûd’u ve Süleyman’ı da an. Bir zamanlar, (zarar görmüş) bir ekin konusunda hüküm veriyorlardı. Bir topluluğun koyun sürüsü, geceleyin başı boş bir vaziyette bu ekinin içine dağılıp ziyan vermişti. Biz de onların hükmüne şahid idik.
(79) Süleyman’ın dava konusunu iyi anlamasını sağladık. Her birine de hükmetme istidatı ve ilim verdik. Kuşları ve tesbih eden dağları da Dâvûd’un emri altına verdik. Bunları yapan bizdik.
Ebapuş-i Veli Hazretleri, Anadolu evliyasındandır.
İsmi Bali Mehmed Çelebi olup, Bali Sultan olarak da bilinir.
Germiyan şehzadelerinden Hızır Paşa'nın oğludur.
Dedesi Süleyman Şah, Hz.Mevlânâ Celaleddin-i Rûmi'nin oğlu Sultan Veled'in kızı Mutahhara Sultan ile evli olduğundan, soyu Hz.Mevlânâ Hazretlerine ulaşır.
Babası ona, saltanat elbisesi yerine tarikat abası giydiği için "Abapuş-i Veli" lakabını vermiştir.
Bir zaman ticaret için bir miktar pirinç satın alıp, Bursa'da Yeni Han'daki bir ambara koydum.
Bir müddet sonra gidip kontrol ettim.
Fakat ne göreyim, pirincin tamamı böceklenmiş.
Pirinci bu halde görür görmez çok üzüldüm.
Handan üzgün bir halde çıkarken Eskici Mehmed Dede'yi kapı önünde oturur gördüm.
Eskici Mehmed Dede bana yönelerek:
-Emir Molla bizden tarafa bak. Bize pilav gönder, dedi.
İbrahim Efendi (Mevlânâ Seyyid İbrahim)'in babası Muhammed Efendi, keramet sahibi, çok yüksek bir veli idi.
Rivayet edilir ki, ömrünün sonlarına doğru Seyyid Muhammed Efendi'nin gözleri zayıflayıp, görme duyusu kaybolmuştu.
Birgün, o zaman daha genç yaşta bulunan oğlu Seyyid İbrahim ile beraber otururlarken, birden oğluna hitaben;
-Ey gözümün nuru evladım, başını açma.
Çünkü hava soğuktur, üşürsün, dedi.
Zamanında bulunan haddini bilmez bir kimse, İbrahim Efendi (Mevlânâ Seyyid İbrahim) Hazretleri'ne dil uzatıp gıybetini yapar, hakkında uygun olmayan şeyler söylerdi.
Bu kimsenin yaptıkları, söyledikleri, defalarca Seyyid İbrahim'e haber verildiği halde, o bir cevap vermeyip hep sükut eder ve sabrederdi.
Risale-i Nur - Mesnevi-i Nuriye / s.176
İlkokulu bitirip kursa gelmişti.
Ailesi kendi isteğiyle geldiğini söylemişti.
Kayıt için adını sorduğumda: "Fatma", dedi.
Hiç de çekinmeyen bir tavırla...
Hacı Veyiszâde Mustafa Kurucu Efendi, bir gün pazardan patlıcan getirir eve.
Hanımı itiraz eder; "patlıcana ihtiyaç yoktu, niçin aldın" der.
Emîr Sultan Hazretleri Bursa'ya gelirken, Karaman diyârına uğradı.
Fakîh Abdullah Efendi isminde âlim bir zâtın evinde misâfir oldu.
Fakîh Abdullah Efendi, büyük velî Emir Sultan hazretlerine pek çok ikrâmlarda bulundu.
İkrâmlardan sonra sohbete geçildi.
1 - Hacı Veyiszâde Hoca'nın vefat ettiği yıllarda, Mehmet Ali Beştav bir kitapçık kaleme almış,
2 - Sonra, Mustafa M. Tığlıoğlu, Konya İlahiyat da okurken bir mezuniyet tezi hazırlamış.
Beştav'ın kitapçığından epey geniş bir çalışma bu.
Bu tez, Konya İlahiyat Fakültesi Kütübhanesinde, Tezler bölümünde 441 numarada kayıtlı.
Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu Eski Üyesi ve Diyanet İşleri Başkanlığı Eğitim Merkez Konya Şubesi Müdürü Dr.Ahmet Baltacı Hacı Veyiszâde Hoca'yı anlatıyor:
İlkokul ve Kur'an Kursuna gittiğim yıllarda komşularımızdan merhum Kazım Akyollu bisikletle Hoca Efendinin camiine teravih kılmaya giderdi.
Hoca Efendi O zaman Piri Mehmet Paşa Camii'nde görevli idi ve teravihleri hatimle kıldırıyordu.
Hoca efendinin iyi bir hafız olduğunu o zaman öğrendim.
Yanıldığını ve arkadan fethedildiğini hatırlamıyorum.
Her ifade bizzat bir halin işaretidir. Hâl, el gibidir ve ifadeyse bir alet.
Kuyumcunun aleti ayakkabıcının elinde, kuma ekilmiş tohum gibidir.
Ayakkabıcının aleti çiftçinin köpeğinin önündeki saman, eşeğin önündeki kemiktir.
Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu Eski Üyesi ve Diyanet İşleri Başkanlığı Eğitim Merkez Konya Şubesi Müdürü Dr.Ahmet Baltacı Hacı Veyiszâde Hoca'yı anlatıyor:
Hoca Efendinin pek güzel latifeleri de vardı.
Bir gün yazısını beğenmediği bir arkadaşa;
"Senin yazın da benimkine benzermiş." dedi ve şu şiiri yazdırdı:
Hoca Efendi'nin muhterem pederleri Hacı Veyis Efendi çok dik bir insanmış.
Esneklik tarafi pek yokmuş yani...
Yalanın dolanın caiz hale geldiği çok zor anlarda bile, açık, net ve dosdoğru olmaktan katiyyen ayrılmazmış.
Her şey bir bilgisayar hatasıyla başladı!
Koyu baptist ve kuvvetli bir feministtim üniversiteye başladığım yıllarda.
1975 yılında bir gün okuldan alacağım yeni derslerin kaydını yapıyordum internet üzerinden.
Sonra bir iş çıktı, Oklahoma’ya gittim.
Orada işler uzadı.
Ziraattan emekli Nuri Eser anlatıyor:
Vefatından bir hafta filân önceydi.
Namazı kıldık, kapıdan çıkarken:
-Biz âhiret trenine bindik gidiyoruz! dedi.
Devlet Bakanlığı müşavirlerinden emekli Diyanet İşleri Başkan Yardımcısı, İslâm Ansiklopedisi eski genel müdürü, Konya İlahiyat Fakültesi Öğretim Görevlisi Ahmet Gürtaş Hoca, Hacı Veyiszâde Hoca'yı anlatıyor:
Hacı Veyiszâde Hocamız, bir ara derse gelemeyecek kadar rahatsızlanmıştı.
Yazmam gereken bazı yazılar için beni çağırtmıştı.
İmamet ve hitabet görevini yaptığı Aziziye Camii'ne yakın yerde, eski Matbaacılar içinde, Sultan Selim Camii eski müezzinlerinden, damadı Süleyman Ağabeyin evinde istirahat halinde iken ziyaretine gittim.
Odaya girdim.
Hacı Veyiszâde Hoca Efendi bir gün, hem bakkallık hem manavlık yapan Hacı Arif Ağa'nın dükkanına uğramış.
Selamdan sonra Hoca Efendi, devamlı boynuna takdığı yağlığını çıkarmış:
Şuna bir kaç kilo meyve tartiver! demiş.
Dellal Pazarı'nda Halı-Kilim ticareti yapan Hasan Altun Hoca anlatıyor:
Hacı Veyiszâde Hocamız derste, sınıfta, bişiy sorar, sonra; Sen! Sen! Sen!.. diye hızla cevap ister...
Eğer anında cevap çıkmazsa, cevabı kendisi sögleyiverirdi.
Sorunun cevapsız kalmasına tahammül edemezdi.
Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu Eski Üyesi ve Diyanet İşleri Başkanlığı Eğitim Merkez Konya Şubesi Müdürü Dr.Ahmet Baltacı Hacı Veyiszâde Hoca'yı anlatıyor:
Hacı Veyiszâde Hoca Efendi'nin keskin bir zekâsı vardı.
İmam- Hatip Okulunda bize derse gelen hocaların en yaşlılarından idi.
Meclise gidişleri esnasında bir husus Bediuzzaman'ın dikkatini çekmişti.
Milletvekillerinin bir kısmı namaza karşı lakayt davranmaya başlamıştı.
Halbuki 30 Ağustos 1922'den evvel öyle değildi.
Meclisin mescidi tıklım tıklım dolu olurdu.
Hüzeyl kabilesinden Medineli Hamele, devesine binmiş, kırda gidiyordu. İlerideki vahada koyunlarını otlatan Raşid’in kızı Es’ile’yi gördü. Es’ile, koyunları sürerken rüzgâr yüzündeki örtüyü sıyırmış, onun sahip olduğu fıtrî güzelliği gören Hamele, fikrini bozmaya niyet etmişti. Sürüye yaklaşınca devesini çökertip dizlerinden bağladı, yalnız bulunan Es’ile’ye seslendi:
– Es’ile, beni reddetme. Seninle beraber olalım.
Es’ile’nin cevabı makuldü:
– Buradan derhal uzaklaş. İyi niyet sahibi isen babama müracaat et. Beni eş olarak iste. O seni reddetmez.
Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulu Eski Üyesi ve Diyanet İşleri Başkanlığı Eğitim Merkez Konya Şubesi Müdürü Dr.Ahmet Baltacı Hacı Veyiszâde Hoca'yı anlatıyor:
Öğrencilik yıllarımızda Tahtatepen Demirci Mescidi'nde İmam-Hatip olarak görevliyim.
Camide namazda hatim yaptık.
Cemaatle, Hoca efendiyi duasına çağıralım diye kararlaştırdık.
Hoca Efendi hiç kimseyi kırmadığı gibi bizi de kırmadı, davetimizi kabul etti.
Yatsı namazından sonra hepimizi mesrur eden bir konuşma yaptı, arkasından da dua etti.
Duadan sonra komşular evlerine buyur ettilerse de mazeret beyan etti.
O arada göncülerden Süleyman ağabey, Hoca efendinin kahveyi çok sevdiğini bildiği için hemen gidip kahve pişirtmiş, bir tepsi içinde getirdi, Hoca efendiye ve misafirlere ikram etti.